Op carrièregebied ben je succesvol. Je hebt gebouwd wat anderen alleen dromen. Maar dat is het verder. De rest van je leven is een bende. Hoewel je veel verdient, haal je geen energie meer uit je werk. Thuis is het niet beter. Ruzie met je partner. Afstand met je kinderen. Je bent er fysiek maar niemand heeft je echt nog. Je gebruikt alcohol en wiet om je gevoelens te verdoven. Om de week door te komen gaat er hier en daar een lijntje cocaïne over tafel. Je weet dat je zo niet verder kunt.
En dus ga je het gesprek aan met diverse coaches.
Er zijn er velen die geen verstand hebben van jouw uitdaging. Maar uiteindelijk kom je ook de coach tegen waarvan je weet: als hij mij niet kan helpen, heb ik echt een probleem. Je weet, this is it.
En toen gebeurde wat altijd gebeurt.
Het ego neemt over. Je weet dat het echt zo niet meer kan, maar het ego houdt van comfort en veiligheid. Hetgeen je in het leven tegenhoudt, houdt je ook tegen op het moment dat de oplossing voor je neus staat. Dat laat ik mensen altijd weten. Omdat ik het zie aankomen. Elke keer weer.
Je durft de realiteit niet onder ogen te zien. Je leeft in een fantasiewereld. Straks. Eerst dit. Eerst dat. Als de timing beter is. Als ik er klaar voor ben. Mensen verdwijnen letterlijk van de radar omdat een gesprek aangaan al te confronterend voelt. Ze verzinnen redenen waarom het nu niet uitkomt. Waarom ze eerst iets anders moeten oplossen. Allemaal uitstel. Allemaal ego.
En dus ga je liegen. Tegen de mensen om je heen. Doen alsof je niet doorhebt dat je neusbloedt. Dat het allemaal wel meevalt. Je wilt alles begrijpen, analyseren, doorgronden, zodat je geen keuze hoeft te maken. Je verzint redenen om gedrag goed te keuren waarvan je zelf weet dat het niet klopt.
Maar laten we eerlijk zijn.
Je weet dat je je gezin verliest als je doorgaat. Je weet dat je je partner kwijtraakt. Je blijft zoeken naar meer afleiding, meer dopamine, meer vluchtroutes. Alcohol, cocaïne, vreemdgaan, gokken, nog harder werken. Het maakt niet uit hoe jouw verslaving eruitziet. Het mechanisme is altijd hetzelfde: wegrennen van jezelf.
Het ego doet alles om te overleven. Alles. Het verkiest pijn boven verandering. Omdat verandering betekent dat een deel van jou moet sterven. Het deel dat zegt: dit ben ik. Mijn problemen. Mijn verhalen. Mijn verleden. Zolang je dat vasthoudt, ga je nergens heen.
Je wordt gefrustreerd naar de mensen om je heen. Omdat je denkt dat je het goede doet. Maar in werkelijkheid ben je bang. Een kind dat de liefde van zijn vader of moeder nooit heeft mogen ontvangen, dat blijft rennen, presteren, afleiden. Maar voor wat?
Wat heb je echt te verliezen?
Stop met jezelf voor te liegen en kies. Of je accepteert dat je niet de moed hebt om de waarheid onder ogen te komen en je stopt met zeuren. Of je pakt je shit aan, één keer, radicaal eerlijk.
Ik heb met mensen gewerkt die precies in jouw schoenen stonden. Wat zij voor onmogelijk hielden, werd werkelijkheid.
Als ik je niet kan helpen, hebben we echt een probleem.
