Vorige maand kreeg ik een e-mail: EU-regulering. Resultaat: een fors bedrag verdwenen uit mijn BV. Niet door een domme beslissing, niet door naïviteit, gewoon een situatie die op me afkwam en waar ik niks aan kon doen. Was dit vele jaren geleden gebeurd dan zou ik volledig mezelf zijn gaan identificeren met wat er op dat moment gebeurde: hartslag omhoog, negatieve gedachten, de boosheid naar het systeem, de drang om te begrijpen, veilig te stellen, op te lossen. En daaroverheen de stem: je moet je wél druk maken. Als jij je niet druk maakt wordt de shit alleen maar groter.
How interesting.
Dat is precies wat ik op dat moment dacht. Ik zag precies wat de gedachten, emoties en het ego aan het doen waren. Het ego probeerde het over te nemen. Mayday mayday, leave the sinking ship. Maar ik keek toe. Zoals de hemel toekijkt naar wolken. Die wolken zijn er. Je ziet ze. Maar de hemel geeft er geen fuck om. Hij laat ze zijn voor wat ze zijn. En dus raakte ik mezelf geen seconde kwijt. Ik bleef in de stoel van de waarnemer in plaats van mezelf te identificeren met de situatie.
Wat de meeste mensen doen
Wat ik deed
Ik regelde wat geregeld moest worden. Daarna stelde ik mezelf één vraag: wat kan ik hieruit halen?
Geen paniek. Geen overhaaste beslissingen. Geen verhaal over wat het systeem mij had aangedaan. Rust. Niet omdat het me niks kon schelen maar omdat ik wist wie ik was, ongeacht wat er buiten me gebeurde. Dit is wat ik jaren geleden niet had. Dit is wat de meeste mensen nooit ontwikkelen.
Je krijgt niet wat je wilt.
Je krijgt wie je bent.
Op het moment dat die e-mail binnenkwam had ik één keuze: handel ik vanuit wie ik was, of vanuit wie ik kies te zijn?
De situatie is niet het probleem. Wie je bent in de situatie, dat is het probleem. Of de oplossing.
Alles waarmee jij jezelf identificeert, de situatie, de emotie, het verhaal in je hoofd, dat ben jij niet. Dat is de leugen waar de meeste mensen hun hele leven in blijven hangen. Ze bestrijden symptomen, huren coaches in, lezen boeken en blijven rondjes draaien. Logisch ook. Want je ego geeft je geen andere opties dan wat je al kent. Dat maakt dat mensen vrijwel na hun 25e niet meer veranderen. Altijd dezelfde shit, continu hetzelfde rondje, er komt geen einde aan.
Wat dit voor jou betekent
De boardmeeting. De relatie. De financiële klap. De medewerker die je teleurstelt. Stop met jezelf te identificeren met wat er buiten je gebeurt. Niet omdat de situatie niet pijnlijk is. Maar omdat jij de situatie niet bent.
De volgende keer dat het je raakt, en het gaat je raken: weet je dan wie je bent?
